Bugün yine ağlıyoruz. Bizi binden eden gündüzlerimizi geceye çeviren bir sevda yüzünden bugün yine ağlıyoruz.

Tutulduk bir kara sevdaya ne bırakabiliyoruz, ne de kavuşabiliyoruz. Ne yöne dönsek karanlıklar içinde kayboluyoruz. Bizi karanlığa hapseden bir sevdanın esiri olduk. Kör kuyularda yaşanan bir aşkın bedeli sessiz sedasız akan bir gözyaşı oluyor. Umutla beklenen bir aşk, sonsuz bir aşkla yaşanan sevgi karşılığını bulamayınca hüsran ile bitiyor.

Bir hüsrandır yaşıyoruz

Gönül verdiğimiz insanın buna layık olmadığını anladığımız an tükeniyoruz. Onu deliler gibi severken ona uzaktan bakmak ağır geliyor bize. Ona yakın olabilmek varken uzaklığından bile uzak olmak yakıyor canımızı. Bugünlerde yorgunuz tepeden tırnağa kadar yorgunluk sarıyor bedenimizi. Güçsüzleşme sebebimiz biraz aşk, biraz hüzün, biraz ayrılık mı? Sevdiğimiz insanın sevgimize karşılık vermediğini, buna hiç değmediğini anladığımız anlarda üzerimize çöken acının bizi yorması kadar ağır bir şey olamaz. Duygularımızın ağır bastığı bir insanın başkasına beslediği duyguları fark ettiğimizde gömüldüğümüz karanlık bizi adeta yasa boğuyor. Günlerce ağladığımız, yasını tuttuğumuz, kendimize gelmekte güçlük çektiğimiz onca acının tek bir sebebi tutulduğumuz kara sevda oluyor.

Severken çekilen acının kutsal olduğunu dile getiren kişilere karşı kara sevdanın da kutsal bir acı olduğunu söylememek imkânsız. İmkânsızlıklar içinde imkân aramaya çalışırken, girdiğimiz çıkmazlardan kurtulmak epey bir zaman alıyor. Gücenen kalbin, kırılan onurun tamiri akıp giden gözyaşıyla kaybolmuyor. Tükenmişlik sendromunu en çok yaşayan gözyaşlarımız oluyor. Akıtılan gözyaşı ile hiçbir şey akıp gitmiyor. Kara sevdaya tutuldu mu bir gönül ne sızı dinliyor, ne gözyaşı. Ulaşmak istediğimiz sevgi için yitirilip giden kayıplar, akıp giden zaman, akıtılan gözyaşları, hissizleşen hislerimiz bize hiçte yanlış gelmiyor. Sevdaların adı kara sevda ise akıtılan gözyaşları muhtemeldir.

Ne olursa olsun sevmekten vazgeçemeyiz. Sonucu belli olsa da bir umutla sevmek isteriz. Sevgiden mahrum kalamayacak kadar severiz. Hüsranın, acının hâkim olacağı kara sevda için akıtılan gözyaşlarının faili meçhul kişisi olmamak ümidiyle.